Leren

Stel je voor eens voor dat je altijd vakantie hebt; je hebt geen verplichtingen en er is niemand die iets van je verwacht. Zou je de hele dag met een dekentje op de bank blijven liggen? Ik geloof er niets van, want na drie dagen verveel je je stierlijk! Een mens wil uitgedaagd worden en zich ontwikkelen, zo zitten we nu eenmaal in elkaar. Kijk maar naar jonge kinderen. Een baby rolt zich om, niet omdat het moet van zijn ouders, maar omdat hij meer wil zien dan alleen het plafond. Uit nieuwsgierigheid komt hij in beweging en zo leert een baby kruipen, lopen en praten. Niemand hoeft hem ertoe aan te zetten, hij doet het uit zichzelf.

Begeleiden

Hoe leer jij het liefst? Vind je het fijn als iemand je precies uitlegt hoe het moet en over je schouder meekijkt om te controleren of je het goed doet? Of krijg je liever de gelegenheid om je eigen weg te vinden, wetende dat je om hulp kunt vragen als dat nodig is? Waarschijnlijk dat laatste. En toch is dat niet de gangbare manier van begeleiden. Niet op school, niet in de zorg en waarschijnlijk ook niet op je werk. Een docent, zorgprofessional of leidinggevende weet hoe het moet en legt dat graag aan je uit; jij hoeft de instructies alleen maar op te volgen. Zo heb ik ook jarenlang gewerkt. Natuurlijk verpakte ik mijn aanwijzingen in een vriendelijk jasje, maar dat deed niets af aan het feit dat ik mijn patiënten en sporters nauwgezet volgde en verbeterde. Hun prestaties gingen vooruit, dat was toch het belangrijkste?

Bosu

Ik herinner me een bosu-les. Een bosu is een halve bal waar je logischerwijze nogal wiebelig op staat. Jarenlang gaf ik de deelnemers talloze instructies om te voorkomen dat ze eraf zouden vallen. Op een dag besloot ik eens niets te zeggen en te gewoon te kijken wat er zou gebeuren. Ik herinner me nog mijn verbazing toen dertig mensen ineens fier rechtop en verrassend stabiel op hun bosu stonden. Zo ontspannen had het er nog nooit uitgezien! Eerlijk gezegd was ik hier behoorlijk ontdaan over: als ik beter niets kon zeggen, wat was mijn toegevoegde waarde dan nog?

Alexander techniek
Help mij het zelf te doen!
Maria Montessori

Betrokkenheid

Ik had toen nog niet ontdekt dat betrokkenheid mijn grootste kracht is. Ik heb mijn sporters en patiënten altijd goed in de gaten gehouden, niet omdat ik ze wil controleren, maar omdat ik ze graag vooruit help! Het plezier in bewegen dat ik zelf zo goed ken, wil ik delen en het allerliefst bezorg ik de deelnemers een goed gevoel over zichzelf. Het middel dat ik hanteerde, instrueren en corrigeren, was bij nader inzien niet de beste keuze, maar mijn oprechte interesse is zeker voelbaar geweest.

Aanmoedigen

Hoe kan mijn betrokkenheid een ander helpen? Vergelijk het maar met ouders die hun kinderen bijstaan als ze net leren lopen. Ze kijken liefdevol toe, moedigen aan en troosten als het niet lukt. Ze zorgen een veilige omgeving en bieden een helpende hand als dat nodig is. Ze geven het kind de vrijheid om zijn eigen tempo te bepalen en spelenderwijs zijn mogelijkheden te ontdekken. Zo leert het kind te vertrouwen op zichzelf.

Zelfzorg

Instructies komen van buiten, gevoel komt van binnen. Als je je laat instrueren, geloof je dat de buitenstaander deskundiger is dan jij. Dat gaat ten koste van je eigenwaarde en maakt je afhankelijk van die ander. Dat zag ik gebeuren in mijn werk. Ook al had ik een patiënt langdurig begeleid, zodra de klachten recidiveerden stond hij weer bij mij op de stoep. Pas toen ik hem leerde om zelf oplettender te worden en meer aandacht te besteden aan zijn gevoel, kreeg hij grip op zijn klachten. Hij nam de zorg voor zijn lichaam steeds meer in eigen handen en ik werd overbodig.

Body & Mind Neem contact op