Waarom is een goede coördinatie belangrijk voor sportdocenten?

Heb jij ook zo’n bewondering voor topsporters? Ademloos kijk ik toe als Epke aan zijn rekstof zwaait. Als Sanne pirouettes draait op haar balk. Als Sven en Ireen in een moordtempo over het ijs glijden.

Epke, Sanne, Sven en Ireen zijn zó goed in hun disciplines, dat het voor iedereen haalbaar lijkt. Met hun bewegingsgemak onderscheiden ze zich van alle anderen.

Als je moeiteloos beweegt, werken je spieren optimaal samen. Je doet niets teveel. Dat is bewegingsefficiëntie ten top. Klinkt goed, nietwaar? Zeker als je een baan hebt die lijkt op die van een topsporter. Het geven van sportlessen doet een aanslag op je conditie. Je moet je energie wel verstandig verdelen, anders loop je binnen een mum van tijd tegen een blessure aan.

Hoe voorkom ik dat ik mijn energie verspil?

Je kunt spieren vergelijken met jonge honden. Een jonge hond kan zijn energie nog niet in toom houden. Hij trekt aan de riem en gaat alle kanten op. Als baas kun je de hond controleren door de riem strak te trekken, maar dat kost veel energie en is niet leuk om te doen. Het is veel fijner als de hond je volgt. Hij rent pas weg als jij toestemming geeft.

Spieren vertonen hetzelfde gedrag. Als je ze niet opvoedt, blijven ze aan je trekken. Dan bepalen zij het tempo en loop jij er achteraan. Leer je spieren om te wachten. Ze hoeven pas in actie te komen als jij de riem loslaat. Eerder niet. Dat is alleen een verspilling van energie.

Dus ik moet mijn spieren opvoeden?

Zo zou je het kunnen zeggen. Zoals jij je hond aanstuurt, zo stuurt je zenuwstelsel je spieren aan. Er bestaan twee soorten zenuwprikkels. Er zijn prikkels die spieren laten aanspannen, de exciterende prikkels. En er zijn prikkels die spieren laten ontspannen, de inhiberende prikkels. De één zet aan tot doen, de ander zet aan tot niet-doen.

Niet-doen is een activiteit?

Precies. Het zenuwstelsel geeft spieren het signaal om aan te spannen óf om te ontspannen. Zoals de jonge hond moet leren om niet te trekken, zo moeten onze spieren leren om niet aan te spannen. Om los te laten dus. Onbewust gebruiken we meer spierkracht dan nodig is. Dat gebeurt in extreme mate als we nadenken. Spieren die niets met de activiteit te maken hebben, gaan zich er toch mee bemoeien.

Noem eens een voorbeeld

Ik schrijf deze blog zittend achter mijn laptop. Daar heb ik alleen mijn onderarm- en handspieren voor nodig. Maar hoe meer ik mijn best doe om mijn verhaal helder uit te leggen, hoe meer ik ga verkrampen. Op dit moment heb ik spanning in mijn schouders, mijn benen en zelfs in mijn buik en onderrug. Van efficiëntie is allang geen sprake meer. Hoeveel kracht heb je nodig om te typen?

En waarom is dat een probleem?

Als ik wegloop van mijn laptop, merk ik dat ik stijf ben. Dat vind ik niet fijn. Zeker niet als die stijfheid pijnlijk wordt.

Maar ik zit niet stil, ik ben juist heel actief

Als je meerdere uren op een dag les geeft, word je lijf moe. Er gebeurt exact hetzelfde als wanneer ik zit te bloggen: je verliest je efficiëntie en gaat steeds meer verkrampen. Tegen het einde van de avond zijn je benen zwaar en kost alles moeite. Herken je dat? Je verliest je souplesse en wordt vatbaar voor blessures. Daarom is het écht de moeite waard om aandacht te besteden aan je eigen coördinatie. Hoe? Lees Hoe voorkom je blessures?

Wil je de blog iedere week in je inbox?

<

Wat is proprioceptie – of: hoe leer je je leerlingen dat alles vanzelf gaat, als ze hun hoofd maar volgen.

Bewegen gaat makkelijker als je voelt wat je doet. Je kunt het lichaamsgevoel van je deelnemers trainen in je lessen.

Lees artikel

Ben jij jezelf voor de groep?

Je voelt je je op je gemak voor de groep. Je stapt makkelijk op mensen af en je helpt waar dat nodig is. Toch?

Lees artikel