Van angst naar kracht

Terug naar overzicht

Angst beperkt mij

Ik ben vaak bang. Ik heb al verteld over mijn angst voor bewegen, en dan met name de angst om te vallen. Maar mijn grootste angst zit veel dieper. Mijn grootste angst gaat over het niet durven naleven van mijn dromen. Met familie en vrienden praat ik over het “succes” van mijn studio, het plezier van ondernemerschap, mijn “grote” doorbraak. Maar daar is het mij helemaal niet om te doen. Ik ben op zoek naar antwoorden op levensvragen zoals: waarom ben ik op deze wereld, wat is mijn bijdrage? En hoewel ik het antwoord dat ik diep van binnen weet, durf ik mijn droom niet na te leven. Daar ligt mijn grootste angst.

I want to continue being crazy; living my life the way I dream it, and not the way other people want it to be.
Paolo Coelho

Ik wil zinvol werk doen

Ik wil zinvol werk doen. Ik heb de afgelopen jaren veel geleerd, maar veel dingen staan haaks op mijn oude overtuigingen. Nog steeds ben ik gefascineerd door het menselijk lichaam, maar het is niet langer “het” lichaam alleen dat mij boeit. Ik heb ontdekt dat het mijn lichaam de uiting is van mijzelf met alle aspecten die hierbij horen. Er is geen onderscheid in een fysiek, mentaal of zelfs spiritueel lichaam; als je kijkt naar iemand, dan zie je alles. Ik verstopte me achter mijn kennis van de anatomie en bekeek mijn patiënten met een afstandelijke blik, vanuit de overtuiging dat ik expertise had die de ander miste. Toch voelde ik me hier niet prettig bij, ergens wist ik dat deze aanpak niet bij mij paste. Natuurlijk is het geen toeval dat ik bij Nadia Kevan in de leer ging, zij is een erg wijze vrouw en gaf me nieuwe inzichten. Maar ook al weet ik nu dat ik dit door wil geven, ik durf het niet! Een blog schrijven is makkelijk, ik heb geen idee of iemand het leest en een computerscherm heeft geen mening. Maar ik wel, ik heb mezelf nog nooit gezien als iemand met een spirituele interesse (ik durf het al bijna niet op te schrijven, wat een rotwoord!), maar het is er wel!

De mening van anderen

Een mens zien als eenheid van lichaam, geest en ziel leidt tot een totaal andere aanpak. Werken als Alexanderleraar past daarbij, werken als fysiotherapeut niet. De keuze om te stoppen met de fysiotherapie heb ik vorig jaar al gemaakt. Maar om als Alexanderleraar te gaan werken, is nog iets heel anders! Durf ik mijn handen te plaatsen met de intentie de ander meer connectie te laten maken met zichzelf? Ik doe dan niets, ik help de ander zich bewust te worden van zichzelf. En dat is zo anders dan werken op een “reguliere” manier, dat ik daar ontzettend mee worstel. Ik ben overtuigd van de kracht van de Alexander Techniek, maar ik beperk mezelf uit angst dat anderen het niet begrijpen.

Mijn angst overwinnen

Ik weet hoe goed het voelt om iets te doen wat ik eigenlijk niet durf. Dat geeft zo’n ongekende kracht! Erkennen dat ik worstel, maar ook erkennen wat ik wil, gaat ervoor zorgen dat ik mijn angst ga overwinnen. Over een aantal maanden mag ik mezelf Alexanderleraar noemen, het is aan mij om me ook zo te gaan gedragen!