Schuldgevoel

Terug naar overzicht

Vorige week schreef ik een blog over het verschil tussen moeten en graag willen. Mijn conclusie was eigenlijk heel simpel: ik doe voortaan alleen dingen die ik graag wil doen! Ik sloot dan ook af met de woorden: “In deze laatste levensfase van mijn vader, wil ik zoveel mogelijk tijd met hem doorbrengen. Ik ga naar hem toe als het kan en ik voel me niet schuldig als het niet lukt. Ik houd de regie, ik maak de keuze!”

Nu ben ik een aantal dagen verder en loop weer tegen nieuwe uitdagingen aan. Ik zei dat ik me niet schuldig zou voelen als ik niet zou gaan, maar niets is minder waar! Als ik, zoals vandaag, besluit om thuis te blijven, knaagt er een enorm schuldgevoel. Daar sta ik dan, met mijn theorie over gewoon doen wat je wilt. Ik weet wel wat ik wil, maar ik voel me er schuldig over. Ben ik nu een egoïst?

It is not how much we give, it is how much love we put into giving
Mother Teresa

Mijn opleiding begint altijd met een uur stil zitten of liggen en alleen maar aandacht hebben voor je lichaam. Hoe voel je je, heb je spanningen en kun je die loslaten? Ik vond dat in het begin niet alleen vreselijk moeilijk, maar eigenlijk ook overdreven. Zoveel tijd heb ik toch niet nodig om te voelen wat er speelt in mijn lichaam? Maar gaandeweg ontdekte ik toch subtiele spanningen die ik eerder nog niet had opgemerkt. Ik werd bewuster van zowel de signalen van mijn lichaam als die van mijn geest. Ik werd alerter op mijn gedachten. En dat leverde nieuwe inzichten op! Nadia bleef maar herhalen dat aandacht hebben voor jezelf niet egoïstisch is. Als je zelf niet weet waar je behoefte aan hebt, hoe moet een ander dat dan weten. En als je jezelf geen aandacht kunt geven, hoe kun je dat dan wel opbrengen voor een ander? Heb aandacht voor jezelf in alles wat je doet en je ontwikkelt steeds meer oprechte belangstelling voor de mensen om je heen. Wees lief voor jezelf, dat was haar advies.

Inmiddels voelt een dag waarin ik niet de tijd heb genomen om stil te zitten of liggen als een onrustige dag. Het is alsof ik niet helemaal weet hoe ik de dag wil invullen. Dan word ik weer geleid door een gevoel van “moeten”: niet ìk bepaal wat ik wil, ik laat het bepalen door mijn verplichtingen. Ik maak geen keuzes en neem geen verantwoordelijkheid. Door rust te nemen en stil te staan, word ik me bewust van de wensen die ik diep van binnen heb. Ik ben, net als alle andere mensen, van nature een sociale meid. Als ik de tijd neem om dat te zien, dan weet ik dat ik niet egoïstisch handel. Ik doe de dingen die ik belangrijk vind, daaronder valt mijn gezin, ouders, werk, sporten en heel veel dingen meer. Aan mij de keuze hoe ik mijn aandacht verdeel. Schuldgevoel leg ik mijzelf op, omdat ik bang ben om anderen teleur te stellen, om foute keuzes te maken. Ik ga naar mijn ouders wanneer ik wil, maar realiseer me nu ook dat ik ook dat ik er niet altijd kan en wil zijn. Handelen uit schuldgevoel, daar wordt niemand blij van. Nou maar hopen dat ik die gedachte vast kan houden!