Pijn voelen of juist onderdrukken?

Terug naar overzicht

Niet denken aan de pijn!

Mijn jongste dochter, ook een handbalster, kwam zaterdag in botsing met de keeper van de tegenpartij. Ze kreeg een enorme klap in haar buik. Hoewel ze, na een korte pauze, de wedstrijd heeft uitgespeeld, bleef ze de hele dag buikpijn houden. ’s Middags stuurde ik haar naar bed en plaatste mijn handen heel lichtjes op haar buik om te voelen. Ze werd er bijna boos om, want nu “moest ze wel aan haar buik denken, terwijl ze liever werd afgeleid.”  “Gaat de pijn weg als je er niet aan denkt?”, vroeg ik haar. Ze zei van niet, maar dan was het wel draaglijker. Dat klinkt heel logisch en herkenbaar, niemand wil immers pijn!

De pijn durven voelen

Ik vroeg haar om er juist wel aan te denken. “Voel de pijn maar, voel waar het zit en wat voor soort pijn het is. Ook al zie je het nut er niet van in, probeer het eens.” In eerste instantie was haar buik stug, er was nauwelijks ademhaling, hooguit heel oppervlakkig. Al na een paar minuten veranderde er iets. Haar ademhaling werd rustiger, haar buik begon mee te bewegen en zij leek meer ontspannen. Wat was er gebeurd? Ze had het aangedurfd om de pijn daadwerkelijk te voelen en, ook al klinkt dat tegenstrijdig, daardoor was de pijn afgenomen.

When you contact your body, tension will start to let go
Nadia Kevan

“Daar word je hard van”

Ik betrap mezelf erop dat ik regelmatig tegen mijn kinderen zeg: “Kom op, stel je niet aan, het gaat vanzelf over” als ze gevallen zijn, zich niet lekker voelen of gewoon aandacht willen. Ik doe dat omdat mijn moeder dat vroeger ook tegen mij zei. “Daar word je hard van”, zei ze dan. Haar stem zit schijnbaar nog steeds in mijn hoofd en ik geef haar woorden door aan mijn kinderen. Toch twijfel ik nu aan de waarheid van die woorden. Gaat pijn sneller over als je het wegdrukt? Worden kinderen er beter van als je ze zegt dat ze niet mogen voelen, dat ze hun gevoelens beter kunnen onderdrukken?

Fysieke of mentale pijn onderdrukken

Gevoelens wegduwen die nu even niet uitkomen, lijkt misschien een prima oplossing. Als ik last heb van mijn rug of als ik me boos of gekwetst voel, dan laat ik die gevoelens liever niet toe. Ik wil me niet aanstellen en ga liever gewoon door. Ik onderdruk de fysieke of mentale pijn met spierspanning. Hoewel de scherpe kantjes van de pijn daardoor even verdwijnen, blijft het continu zeuren op de achtergrond. Het is niet opgelost, het is niet weg, het lijkt alleen minder erg. Mocht je je er niets bij kunnen voorstellen, kijk maar eens naar de foto’s die ik heb gebruikt voor deze blog. Je ziet aan de houding van de atlete dat ze pijn heeft, net zoals je het ziet in de ogen van het kleine meisje.

Respectvol omgaan met jezelf

Terug naar mijn dochter. Haar buikpijn werd draaglijker toen ze de pijn durfde te voelen. Haar buikspieren werden zachter en haar ademhaling herstelde zich. Niet de oorzaak van de pijn werd weggenomen, maar wel de extra spierspanning die pijn in stand hield. Vanaf het moment dat haar ademhaling verdiepte, kon zij de pijn beter aan. Je kunt je lichaam niet controleren, je kunt pijn of ongewenste gevoelens niet wegnemen. Je kunt wel het lef hebben om ernaar te luisteren. Je lichaam laat zich niet controleren of commanderen maar wil met respect behandeld worden. Onderdrukken is niet respectvol, aandacht hebben juist wel! Ik let voortaan beter op mijn woorden, tegen mijn kinderen en ook tegen mezelf.