Op weg naar een goede samenwerking

Terug naar overzicht

Samenwerking

In mijn vorige blog beschreef ik het afscheid van Focus. Inmiddels ben ik zo’n drie weken verder en bezig mijn draai te vinden. En dat lukt verrassend goed! Ik werk nu alleen nog maar op het Sportcentrum en geniet met volle teugen. Ik geef les, dat heb ik altijd leuk gevonden, en heb veel contact met collega’s. We hebben op het sportcentrum een vakgroep body & mind, met verschillende vormen van Yoga, Meditatie, Tai Chi, Mind your Movement en Weerbaarheid. Het is mijn taak om van de vakgroep body & mind een team maken. Dat betekent dat ik lessen van collega’s volg, met ze in gesprek ga, en af en toe een overleg of een scholing organiseer. Met andere woorden, ik werk samen met anderen.

Vrijheid

In mijn studio werkte ik alleen. Ik vond dat prima, het betekende dat ik alle vrijheid had om te doen en laten wat ik wilde. In de fysiotherapie heb ik me vaak beperkt gevoeld, ik moest me houden aan protocollen of richtlijnen en dat ging ten koste van mijn enthousiasme. Vrijheid om op mijn eigen manier te werken vind ik belangrijk. Ik word er creatief van. Op het Sportcentrum heb ik collega’s, als eigen baas heb ik vrijheid. Beide heb ik nodig om lekker te kunnen werken. In de blog over empathie citeerde ik de woorden van Leo Bormans: “Wat heb je nodig voor geluk? Andere mensen!”

You can change the world with yoga
Sjir Schutt

Een boeiend gesprek

Vorige week had ik een gesprek met Sjir Schutt, een politiek econoom. In zijn afstudeerscriptie houdt hij een pleidooi voor persoonlijke ontwikkeling.  Hij zegt dat je de wereld kunt veranderen door aan yoga / meditatie / zelf-ontwikkeling te doen. Hoe komt een econoom op zo’n onderwerp? Hij vertelde daarop het volgende. “In mijn studie ging het altijd over de overheid en bedrijven, maar nooit over mensen. Mij fascineert de vraag: waarom doen mensen de dingen die ze doen? Waarom kiest de baas van een groot bedrijf voor het in stand houden van een oorlog die velen het leven kost? Waarom kiest een directie voor middelen die het milieu op grootschalige wijze schaden? Uit angst! De angst om verlies te leiden, de angst om failliet te gaan, de angst om niet goed genoeg te zijn”. In onze kapitalistische maatschappij zijn mensen bang. Bang om hun baan te verliezen, bang om niet mee te kunnen met anderen. En bange mensen nemen andere beslissingen dan mensen die zich op hun gemak voelen.

Overleven of leven?

Dit gesprek heeft nog dagenlang nagezoemd in mijn hoofd. Op de opleiding fysiotherapie leerde ik dat we twee fysiologische processen kunnen onderscheiden in ons lichaam: de anabole of katabole toestand. De anabole stand is er één van opbouw en herstel, de rust-stand. De katabole toestand is er één van actie en inspanning, de survival-stand.  Ik sta in survival-stand als ik bedreigd wordt. Als een auto mij bijna aanrijdt, ben ik alleen maar op gericht op mezelf; ik wil die auto ontwijken. Ik sta in rust-stand als ik me veilig voel. Ik zie wat er om me heen gebeurt en hou rekening met anderen. Sjir beschrijft hoe veel mensen continu in survival-stand staan en daardoor vooral hun eigen belangen behartigen. Dan verandert de kwaliteit van de samenwerking; het contact is meer een onderhandeling dan een genietend samenzijn.

Samenwerken en veiligheid

Ik geniet van de samenwerking op het Sportcentrum omdat ik me daar veilig voel. Ik heb het idee dat ik mijn ideeën kan delen en tegelijkertijd kan luisteren naar anderen met misschien wel tegengestelde ideeën. Ik ervaar vrijheid in de samenwerking. Als ik mijn veiligheid verlies, verlies ik dat gevoel van vrijheid en verander in een onaardige versie van mezelf. Terug naar de opmerking van Leo Bormans. Ik word gelukkig van andere mensen. maar alléén als ik me veilig voel. Dan ben ik op mijn gemak en geef ik mezelf bloot.