Met ingehouden adem

Terug naar overzicht

De les overleven

Soms geef ik les met ingehouden adem. Ik heb het op het moment zelf vaak niet door, maar achteraf voel ik me dan gevloerd. De les Mind your Movement die ik gisteravond gaf, was zo’n les. Ik was al moe en, eerlijk is eerlijk, ik had de les niet goed voorbereid. Dat hoeft geen probleem te zijn, soms kan ik juist dan inspelen op wat ik zie. Maar gisteravond leek het alsof ik niets had om op terug te vallen. Na afloop zeiden een aantal mensen dat ik slecht verstaanbaar was. En dat klopte, ik had me ingehouden, gewoon uit onzekerheid. Dat merk ik aan mijn lijf. Ik bal mijn handen tot vuisten, trek mijn buik in, adem oppervlakkig en praat zachtjes. Dit inzicht komt achteraf, op dat moment was ik gewoon aan het overleven, hoe kom ik de les door?

Beren op de weg

De fijnste lessen, en ook de beste, ontstaan als ik me op mijn gemak voel. Ik durf alles bespreekbaar te maken. Ik maak me niet druk of anderen dat wel snappen, ik doe het gewoon. Dan praat ik hardop, sta ik rechtop en zie wat er om me heen gebeurt. Ik ben erbij, met al mijn aandacht. Maar ben ik moe, dan dwalen mijn gedachten af en zie ik allerlei beren op de weg. Mijn zorgen staan letterlijk tussen mij en de groep in.

Straight roads do not make skillful drivers
Paolo Coelho

Een trukendoos opentrekken

Ik zie het ook gebeuren bij collega’s. Een tijdje terug nam ik deel aan een yoga-workshop. Aangezien ik van nature liever lui dan moe ben, en yoga behoorlijk inspannend kan zijn, vind ik het niet altijd leuk. Deze workshop werkte vanuit ontspanning, helemaal mijn ding. Maar met de docent voelde ik niet echt een klik. Ze praatte heel zachtjes en kwam op mij onnatuurlijk ingehouden over. Haar woordkeus, haar stemgebruik, haar kleding en de kaarsjes werkten mij op de zenuwen. Het voelde niet echt. Het leek alsof de docent een trukendoos had opengetrokken, maar mij kreeg ze niet mee.

Toch maar een microfoon

In iedere body & mind les maak je verbinding met je inwendige kracht. In de ene les is dat meer uitgesproken dan in de andere, maar het zit er altijd in. Als docent ben je daarin net een stapje verder, zodat je de anderen mee kunt nemen. Als dat ontbreekt, dan kunnen de woorden wel oké zijn, maar dan verliezen ze hun geloofwaardigheid. Gisteren geloofde ik mezelf niet, ik hield ik me in en had geen contact met de groep. Het gaat er het niet om wat ik zeg, maar om hoe ik het zeg. Dat is een proces wat tijd kost. En het gaat met vallen en opstaan. Ik heb vanochtend besloten om wat vaker mijn microfoon gaan gebruiken. Mocht ik dan mijn adem inhouden, dan blijf ik in ieder geval verstaanbaar!