Met een blauw oog en een glimlach

Terug naar overzicht

Vanochtend stond er een afspraak met de dermatoloog in mijn agenda. Het ging om een ‘excisie’, het weghalen van een bultje op mijn ooglid. Best eng, er wordt wel gesneden bij mijn oog! Inmiddels zit ik vrolijk achter de computer. Mijn oog is dik en een beetje blauwig, maar als dat alles is…..

De reden dat ik de behandeling een makkie vond, heeft alles te maken met de arts. Ik was al een paar keer bij hem geweest en vond hem meteen een sympathieke man. Ik had het gevoel dat hij goed was in zijn vak; hij straalde deskundigheid én plezier uit. Mijn ooglid is een aantal keren met stikstof behandeld, maar helaas had dat niet het gewenste effect. Na vier behandelingen zei hij: ‘Het spijt me, ik heb de verkeerde diagnose gesteld. Dit gaat niet werken, ik zal moeten snijden.’ Mijn reactie was: ‘Oké, doe dat dan maar.’

If you want to be trusted, be honest.
Steve Maraboli

De behandeling ging vlekkeloos. Het voelde een beetje zoals bij de tandarts. De spuitjes zijn vervelend, de behandeling pijnloos. Bij de tandarts zit je letterlijk met je mond vol tanden, maar hier kon ik gewoon blijven praten. Eigenlijk was het heel gezellig. Na afloop noemde hij mij een model patiënt omdat ik zo rustig en relaxed was gebleven. Ik antwoordde: ‘Dat komt omdat ik je vertrouw. Ik weet dat je je best doet, daar geef ik me aan over.’

Natuurlijk denk ik er thuis nog even over na. Waarom heb ik zoveel vertrouwen in een arts die de verkeerde diagnose stelde? Omdat hij eerlijk is. Een fout maken is geen enkel probleem als je het gewoon toegeeft. Als hij eerlijk genoeg is om een vergissing te bekennen, dan is hij ook eerlijk in zijn belofte om er iets moois van te maken. Dit besef doet me goed. Iedereen maakt fouten, dat is niets om je voor te schamen. Dit kleine incidentje helpt me eraan herinneren dat niemand perfect is. En dat is maar goed ook, want dan zou het leven vast heel saai zijn!