Irritatie tijdens de krachttraining

Terug naar overzicht

Irritatie

Gisteravond liepen mijn lessen voor geen meter. In de loop van de avond groeide mijn irritatie. Tijdens de eerste les was de muziek te snel. Ik kon het niet aanpassen; de múziek bepaalde het tempo, niet ik. In de volgende les herstelde ik me en nam de touwtjes weer in handen. Toen volgde de afsluiter van de dag: krachttraining op muziek (Power Workout). Een volle zaal, zware gewichten en een verbeten sfeer. De meerderheid van de groep was gevorderd en ging voor de grote gewichten. Hoewel dat niet mijn keuze zou zijn, is iedere deelnemer daar vrij in. Ik vind het belangrijk dat een oefening soepel wordt uitgevoerd. Dat je voelt wat je doet. Dat je merkt waar je aanspant èn ontspant. Die balans tussen spanning en ontspanning wil ik aan mijn deelnemers meegeven. Dan ziet trainen er moeiteloos uit.

 

Happy people build their inner world. Unhappy people blame their outer world.
T. Harv Eker

Zwoegen en zweten

Gisteravond was de moeiteloosheid ver te zoeken. Aan alle kanten werd er gezwoegd, gezweet en geforceerd. Dat ergerde me, maar ik deed niets. Ik stond erbij en keek ernaar. In plaats van uitleg te geven en hulp te bieden, liet ik ze hun gang gaan. “Als zij graag zwaar willen trainen, dan moeten ze dat maar doen!”  Eerder die week had ik dezelfde les gegeven, maar dan wèl met mijn uitleg erbij. Die deelnemers waren prima in staat om een aantal been- en rug oefeningen achter elkaar uit te voeren. Gisteren ging dat niet. De groep had al na één oefening het kruit verschoten. Om blessures te voorkomen koos ik voor een schouderoefening tussendoor.

Mijn eigen aanpak

Zo wil ik niet werken. Ik ben al 20 jaar bezig met bewegen. Hoewel er vele wegen naar Rome leiden, heb ik een aanpak gevonden die bij mij past en waar ik vertrouwen in heb. Om dat zo maar aan de kant te schuiven, dat slaat nergens op! Nu ik er over nadenk, vraag ik me af hoe het zover heeft kunnen komen. Waarom had ik geen eigen inbreng meer en hield ik de les alleen maar aan de gang? Om iedereen te vriend te houden! Ik was bang dat de fanatieke sporters mijn rustiger aanpak niet zouden waarderen. Ik was zo bang voor hun mening, dat ik mijn eigen waarden heb losgelaten. Zo onthoud ik ze van het enige wat ik echt te bieden heb, mezelf. Mijn kennis en ervaring.

Boos op mezelf

Mijn irritatie heeft niets met de deelnemers te maken. Zij kwamen gewoon lekker sporten. Ik ben het probleem. Ik ben boos op mezelf. Ik heb mijn les uit handen gegeven door mijn angst voor afwijzing. Dat is best een heftige ontdekking. Sta ik al zoveel jaren sportlessen te geven, ben ik nog steeds onzeker. Toch voel ik me nu beter dan gisteravond. De frustratie is weg. Een volgende keer zie ik misschien eerder dat ik passief word en het heft uit handen geef. Dan kan ik mezelf wakker schudden en het initiatief terug pakken. Mijn autonomie terug nemen, zelfs als ik me geïmponeerd voel!