Weet jij je deelnemers te boeien?

Even terug in de tijd. Je bent 14 jaar en zit op school. Onderuit gezakt op de harde stoel hoor je het verhaal van de leraar aan. De Romeinse tijd. Geschiedenis. Kan het nóg saaier?

Praat je tegen de groep of met de groep?

Een leraar die zijn studenten overspoelt met jaartallen, oorlogen en koningshuizen, krijgt maar weinig respons uit de groep. Dat verandert als hij begint te vertellen over de mensen uit die tijd. Over Jonas, die door zijn eigen ouders als slaaf werd verkocht. Of Thomas, die stierf als kindsoldaat. Ineens hangen de leerlingen aan zijn lippen. Waarom? Omdat hij de geschiedenis tot leven brengt. Gewone mensen in andere tijden. Dat boeit zijn leerlingen wél. Er ontstaat interactie.

Teaching should be such that what is offered is perceived as a valuable gift and not as a hard duty.

Albert Einstein

Een goede leraar houdt rekening met zijn leerlingen

De geschiedenisleraar kent zijn leerlingen en weet wat hen bezig houdt. Daar past hij zijn verhaal op aan. Als hij presenteert voor collega historici, belicht hij de Romeinen vanuit een wetenschappelijk perspectief. En als hij in de bibliotheek een lezing verzorgt, richt hij zich op de vragen en fascinaties van de geschiedenis-hobbyist. Hij verdiept zich in iedere doelgroep.

Maar ik ben een sportleraar, wat heb ik hieraan?

Jij bent toch een docent? Iedere leraar wil zijn publiek iets meegeven. Alleen de onderwerpen verschillen. De geschiedenisleraar uit het voorbeeld weet dat hij zijn leerlingen bereikt als hij aansluit op hun belevingswereld. Geldt dat eigenlijk niet voor alle lessen?

Total workout

Jarenlang heb ik total workout gegeven, een conditionele les. Het was niet mijn favoriete les, maar ik redde me wel, dacht ik. Ik verzon een simpele choreografie met veel shuffles, squats en jumping jacks om de sporters lekker moe te maken. Vervolgens bereidde ik de opbouw tot in detail voor. Maar zelfs al klopte alles, écht inspirerend werd het nooit. Dat vonden de deelnemers ook. Geleidelijk aan liepen mijn bezoekersaantallen terug. Ik werd er behoorlijk onzeker van en ging nog meer mijn best doen.

Misschien waren je combinaties weinig creatief?

Dat is natuurlijk heel goed mogelijk. Ik zag lessen van collega’s die ook niet zo verrassend waren, maar wél genoeg deelnemers wisten te trekken. Wat deed ik dan verkeerd? Achteraf gezien realiseer ik me dat ik vooral met mezelf bezig was. In mijn Body Workout en Pilates lessen maakte ik volop contact met de mensen. Ik liep rond, gaf aanwijzingen, maakte een grapje. Bij Total Workout was ik bloedserieus. Totaal gefocust op de inhoud van de les. Als de opbouw maar klopte. Als ik ze maar aan de gang kan houden. Als ik maar kon laten zien dat ik verstand van zaken had.

Je vergat je deelnemers?

Precies. Ik gaf geen persoonlijke aanwijzingen, maakte geen grapjes. Geen enkele persoonlijke noot. Alleen een goed geoliede structuur. Heel professioneel en heel erg saai.

Vriendschap

Zoals een gepromoveerde historicus geen garantie is voor een boeiende les, zo is een perfecte lesopbouw geen garantie voor volle zalen. Voor mij kwam de omslag toen ik de deelnemers begon te zien als vrienden. Met vrienden maak je plezier. Met vrienden hou je rekening. Vrienden vinden het leuk om bij jou te zijn. Ik ontspande en zag de mensen die voor me stonden. Ik paste me aan hen aan. De groep werd groter, met minder voorbereiding. Had ik dat maar eerder geweten!

Wil je de blog iedere week in je inbox?

<

Wat is proprioceptie – of: hoe leer je je leerlingen dat alles vanzelf gaat, als ze hun hoofd maar volgen.

Bewegen gaat makkelijker als je voelt wat je doet. Je kunt het lichaamsgevoel van je deelnemers trainen in je lessen.

Lees artikel

Ben jij jezelf voor de groep?

Je voelt je je op je gemak voor de groep. Je stapt makkelijk op mensen af en je helpt waar dat nodig is. Toch?

Lees artikel