Fysiotherapeut tegen wil en dank

Terug naar overzicht

Verantwoordelijk

Vijftien jaar heb ik gewerkt als fysiotherapeut. Het is heerlijk om met mensen te werken; iets te betekenen en het gevoel te hebben dat je helpt. Toch heb ik me nooit helemaal op mijn gemak gevoeld. Wie ben ik om een ander te vertellen wat hij moet doen? Wie ben ik om te denken dat ik weet wat goed is voor hem of haar? Ik wil me niet verantwoordelijk voelen voor andermans fitheid. En daarom ben ik ermee gestopt.

Schouder uit de kom

Toch voel ik me nog steeds een fysiotherapeut, de kennis en ervaring zijn onderdeel van wie ik ben. En soms word ik ongewild terug geworpen in die oude rol. Mijn dochter heeft vorige week tijdens een handbalwedstrijd haar schouder uit de kom gehad. Gelukkig ging die meteen weer terug, maar haar pijn en angst sneed mij door de ziel. Ze was zo verdrietig, zo bang dat ze voorlopig niet meer zou kunnen handballen. En het was erg deze keer. Ze heeft het vaker meegemaakt, maar nooit eerder heeft ze haar arm een week in een sling gedragen. We hebben haar iedere dag met de auto naar school gebracht omdat ze niet eens kon fietsen. Maar nu wordt het tijd om de sling los te laten. Ze moet weer gaan trainen; haar beweeglijkheid, kracht en conditie herstellen. Wie gaat haar daar bij helpen?

Use your power with people, not over people
Marshall Rosenberg

Moeder of fysiotherapeut

Ik natuurlijk! Ik weet hoe een schouder revalidatie eruit ziet, ik weet wat ze wel en niet mag doen. Mijn patiënten vertrouwden me blindelings en deden wat ik zei. Bij mijn dochter ligt het anders. Op alles wat ik voorstel, heeft zij een weerwoord. Dat brengt mij in een lastige positie. Ben ik haar moeder of haar fysiotherapeut? Als mijn dochter mag ze tegen sputteren, graag zelfs, ik wil dat ze leert om haar eigen beslissingen te nemen. Als mijn patiënt wil ik dat ze me gelooft en onvoorwaardelijk volgt. Ik voel me verantwoordelijk voor haar herstel. Maar dat botst met de manier waarop ik in het leven sta. Je bent zélf verantwoordelijk voor je lichaam, je beslissingen en zelfs je emoties. Daarom ben ik gestopt met de fysiotherapie. Ik wil mijn kennis en ervaring graag delen; als docent en niet langer als therapeut. In een les hebben deelnemers de vrijheid om te doen wat ze willen. In een therapeutische sessie verwacht ik volgzaamheid.

Vrijheid

Ik ben geen therapeut meer, ik ben niet verantwoordelijk voor haar herstel. Zij moet het heft in handen nemen. Vanmiddag gaan we samen trainen. Zij mag zelf bepalen of ze wel of niet naar me luistert. Ik heb dan ook geen enkele reden meer om me te ergeren als ze andere keuzes maakt dan ik. Die vrijheid krijgt ze. Stiekem hoop ik dat ze om hulp komt vragen. En dan krijgt ze alle liefde en kennis die ik in me heb.