Eerst zien en dan geloven!

Terug naar overzicht

Een ongelukje

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Er stort een ingelijste poster van de muur en mijn zoon stapt in een glasscherf. Ik doe verwoede pogingen het glas te verwijderen, maar tevergeefs. Dan maar naar de huisarts. Daar aangekomen plaatst de assistente een bouwlamp op het wondje. Haar eerste woorden zijn: “Ik zie helemaal niets”. Ik voel me wat ongemakkelijk en kom erbij staan. Ze herhaalt dat ze niets ziet en dat een wondje òòk pijn doet. Ik glij er met mijn vinger overheen en voel duidelijk iets hards. Ze is niet overtuigd, maar na wat aandringen gaat ze toch met een pincet aan de slag. Zo diept ze een mooi stukje glas op!

Everything you can imagine is real
Pablo Picasso

Vertrouwen op je ogen

De assistente vertrouwde volledig op haar ogen. Ze heeft niet eens gevoeld aan de wond! Daarmee vergeet ze gebruik te maken van een heel belangrijk zintuig, haar tast. En zij is zeker niet de enige. Als ik les geef in een zaal met spiegelwanden, dan zie ik hoe deelnemers blindelings vertrouwen op hun spiegelbeeld. Want “hoe weet je anders wat je aan het doen bent?”

Vertrouwen op je gevoel

In de afgelopen vijf jaar werd ik getraind om meer te voelen. Dat ging zeker niet vanzelf, daar had ik hulp bij nodig. En toch vergeet ik het. Mijn gevoel zegt dat we een goede reden hebben om aan te kloppen bij de huisarts. Zodra de assistente dat in twijfel trekt, schuif ik dat gevoel opzij en laat me (bijna) wegsturen. Voelen is tweeledig. Het is de tastzin (ik voel iets hards), èn het is intuïtie (als moeder “weet” ik dat er dat hij zich niet aanstelt). Voelen is een fantastische graadmeter. Ieder dier vertrouwt er volledig op. Een gazelle “voelt” dat er een leeuw in de buurt is lang voordat hij zichtbaar wordt.

Voelen kun je leren

Voelen kun je leren. Daar is niets zweverigs aan. Hoe concreter je benoemt wat je voelt, hoe meer je ernaar kunt handelen. En zelfs al lukt het niet om het in woorden uit te drukken, het helpt al om er aandacht aan te besteden. Als ik mijn gevoel laat overrulen door mijn verstand, krijg ik altijd spijt. Ik “weet” dingen die ik verstandelijk niet begrijp. Ik heb ook niet langer de drang heb om alles te willen begrijpen. Ik stel me gewoon open voor dat onderbuikgevoel. Dat is misschien niet meetbaar,  maar wel van onschatbare waarde. En mijn zoon? Hij gaat vanavond gewoon weer basketballen!