Eerlijk voor mijn mening uitkomen in een blog

Terug naar overzicht

Stille week

Mijn carnavalsvakantie was een soort retraite. Het dorp viert feest, mijn gezin is aan het skiën en ons huis is ‘mijn hutje op de hei’ geworden. Een week lang trek ik me grotendeels terug. Hele dagen alleen thuis, een grotere tegenstelling met het dagelijks leven is bijna niet mogelijk. Het geeft mij alle tijd om eens rustig na te denken over de toekomst. Aan het einde van de week ben ik de stilte beu en ga uit eten met een goede vriendin. Het gesprek komt op mijn blogs. Ze vraagt subtiel: ‘Mendy, schrijf jij blogs om gehoord te worden?’ Ik schrik ervan: dat is een wel heel directe vraag, waarop ik het antwoord schuldig blijf. Waarom blog ik eigenlijk?

We are our choices.
Jean Paul Sartre

Reflectie

In de stille week heb ik heel wat aan reflectie gedaan. Mijn kinderen zijn pubers en gaan over een paar jaar het huis uit. Ik ben halverwege de 40, heb al een brok levenservaring en ben nog niet echt oud (ook al zien mijn kids dat anders). Ik heb geen baan en alle opties zijn open. Het is bijna zoals na mijn afstuderen. Ik had twee studies in de pocket en de wereld wachtte met smart op mij, dat dacht ik althans. Ik heb verschillende banen gehad, maar een innerlijk stemmetje zeurde altijd om meer uitdaging. Dat vermeed ik, met jonge kinderen was het gewone leven al uitdagend genoeg. Maar mijn kinderen vormen nu geen excuus meer. En mijn baas ook niet, want die heb ik niet meer. Ik ben zo vrij als een vogeltje en kan doen waar ik zin in heb. Wat heb ik tot nu toe gedaan? Helemaal niets. Ik ben al zes weken thuis en gedurende die periode was ik vooral onzichtbaar. Netwerken, LinkedIn, vacatures bekijken, ik had er gewoon geen zin in.

Bloggen

Het enige wat ik wel heb gedaan is bloggen. Schrijven helpt me om mezelf uit te drukken. Ik schrijf schriften vol en die zijn absoluut niet geschikt om te publiceren. Maar over sommige inzichten wil ik eerlijk zijn, die moet ik delen. Niet voor de lezer, voor mezelf. Ik wil vrij uit durven spreken. Dat voelt hartstikke kwetsbaar en daarom is de verleiding groot om het niet te doen. Maar dan gebeurt er ook niets. Die angst heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf nog nooit echt heb uitgedaagd. Ik heb altijd lekker de gebaande paden bewandeld. In een interview zegt Paolo Coelho: ‘Every time that I have to write a new book, I wonder: ‘Would I be able to express myself? Would I be able to share my soul?’ De angst voor de mening van anderen werkt verlammend. Met mijn blog kom ik uit voor mijn eigen mening. Niet zomaar klakkeloos volgen, maar zelf nadenken en daar ook eerlijk voor uitkomen.