De zoektocht naar een hondje

Terug naar overzicht

Hondje kwijt

Mijn broer was zijn hondje kwijt. Na drie dagen zoeken is ze eindelijk terug. Mijn broer was de wanhoop nabij, hij is zo gehecht aan haar. Ze is er altijd, biedt een luisterend oor, is heel knuffelbaar en gezellig. Ik woon ver weg en heb niet actief mee gezocht, maar wel contact gehouden. Het was heel verdrietig, maar achteraf bekeken word ik vooral getroffen door de optimistische natuur van mijn broer. Vanaf het begin zei hij: “Ik heb het gevoel dat ze nog leeft, dat ze hier in de buurt ergens rondloopt.”

Steun

Er blijkt een netwerk te bestaan van mensen die zo betrokken zijn bij dieren, dat ze spontaan helpen om een vermist huisdier op te sporen. Mijn broer heeft veel steun gehad. Van de mensen in het netwerk, van collega’s en zelfs van volslagen vreemden. Iedere keer als ik hem aan de telefoon had beschreef hij zijn angst, maar zeker ook zijn dankbaarheid voor alle hulp. Toen gisteravond eindelijk het verlossende berichtje kwam dat hij zijn hondje gevonden had, was hij dolgelukkig en bleef maar herhalen dat het nooit was gelukt zonder de mensen om hem heen.

Your sorrows do not break you down, they break you open
Wayne Muller

Zorgzaam

Na het overlijden van mijn vader heb ik zelf ervaren dat een periode van rouw echt niet alleen maar verdrietig is. Integendeel, juist dan zie je hoe geweldig mensen zijn: hoe lief je kinderen reageren, hoe het contact met je familie intenser wordt, dat er attenties uit totaal onverwachte hoek komen. Achteraf kijk ik terug op een periode die tegelijkertijd verdrietig én liefdevol was. Datzelfde hoor ik nu in de stem van mijn broer als hij zegt: “Mendy, er wordt zo goed voor mij gezorgd. Ik word uitgenodigd om hier te overnachten, een collega die hier 100 km vandaan woont, komt en neemt zijn (speur)hond mee, een andere collega zorgt dat er eten voor mij is. Voetballende jongens op straat stoppen om mij te helpen zoeken!”

Overlevingsdrang

En als hij dan eindelijk zijn hondje terug heeft, valt hem op dat het eigenlijk best goed met haar gaat. Oké, ze is nat en vies, maar niet eens vermagerd. Hij dacht dat ze heel kwetsbaar was, niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Het tegengestelde blijkt het geval. De hond heeft er duidelijk geen trauma aan overgehouden. Daaruit blijkt hoe sterk haar overlevingsdrang is. Dat hoor ik ook in de woorden van mij broer als hij zegt: “Een jaar geleden zag mijn leven er zo anders uit. Papa was er nog, mijn vrouw was er nog en de hond was altijd in de buurt.  Nu realiseer ik mij dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Je moet genieten van de mensen van wie je houdt, hun gezelschap op waarde schatten.” En ondanks het verdriet in zijn stem, hoor ik zijn wil om te overleven, om de draad weer op te pakken. Verdrietig, maar ook dankbaar voor de mensen om hem heen. Ik ben er trots op dat hij mijn broer is!