De sterfdag van mijn vader

Terug naar overzicht

Mijn vader

Vandaag is het de sterfdag van mijn vader. Twee dagen geleden las ik zijn laatste woorden terug. En nu ben ik rusteloos. Ik heb slecht geslapen want ik heb zijn laatste nacht herleefd. Ben ik verdrietig? Nee, dat is het niet echt. Hij is er nog; in mijn hoofd voeren we gesprekken en hij volgt mijn leven met vaderlijke interesse. Wel ben ik bezig met de eindigheid van het leven. Ook ik zal doodgaan, haal ik genoeg uit mijn leven?

Als mijn oudste dochter vertelt dat ze naar de universiteit wil, bekruipt me het gevoel dat ik zo veilig leef. Ik werk al meer dan 20 jaar op het Sportcentrum! Ik houd van lesgeven, schrijven, praten; van informatie verzamelen en delen. Maar is dat genoeg? Ik lees nu het boek “Dans voor mij” van Jojo Moyes. Het gaat over een 14-jarige meisje dat vurig vertelt over haar paard en hun samenwerking: “Een paard kan prachtige dingen doen, ongelofelijke dingen, als je uitvogelt hoe je het hem moet vragen. Het gaat erom dat je ziet wat hij allemaal in zich heeft….. en dat je het hem dan laat doen op zo’n manier dat hij het ook leuk vindt.”

Het leven is te kort om haast te hebben. Iedere minuut moet zo lang mogelijk duren.
Rindert Kromhout

Potentie

Je potentie zien en tot uiting laten komen, dat is leven denk ik. Toen mijn vader ziek werd, was hij midden vijftig en stond volop in het leven. Hij was helemaal niet klaar om dood te gaan, hij wilde nog dingen bereiken. Hij begon aan een master manuele therapie en wist dit succesvol af te sluiten. Dat gaf hem rust. Naarmate hij fysiek minder kon, ging hij meer genieten: van de zon, van fluitende vogeltjes, van gezelligheid.

Een lange minuut

Moet je eerst je ambities behalen voordat je achterover gaat leunen om te genieten? Ik denk dat het ook andersom kan. Als je zorgt voor genoeg vrije tijd, dan ontstaan er vanzelf nieuwe interesses. Die interesses kunnen uitgroeien tot ambities, maar dan zonder de strengheid van het streven. In het boek “Soldaten huilen niet” van Rindert Kromhout, las ik deze geweldige uitspraak: “Het leven is te kort om haast te hebben. Iedere minuut moet zo lang mogelijk duren.” Ik ben ervan overtuigd dat mijn vaders laatste jaren het langst hebben geduurd, omdat hij iedere minuut bewust beleefde. Ik denk dat hij toen het meest uit zijn leven haalde, hij was dankbaar voor de tijd die hij nog had in. Hij las boeken, filosofeerde met zijn vrienden en had aandacht voor zijn gezin. Zijn laatste jaren en zijn dood herinneren mij eraan dat het leven een cadeau is. Ik mag ervan genieten. De rest volgt vanzelf!